Od numerów producenta do siedemnastu znaków: historia VIN

Każdy producent miał własne numery

Pierwsi producenci stosowali własne formaty numerów podwozia, silnika, nadwozia i zakładu. Niektóre sekwencje zaczynały się od pierwszego auta, inne zawierały rok lub kod zakładu. Różne numery komponentów mogły współistnieć w jednym pojeździe i wymagały interpretacji z jego dokumentami. Współczesny przykład to katalog Ford.

Dla nietypowego starszego auta identyfikacja części mogła wymagać listu do fabryki z numerem podwozia i oczekiwania, aż ktoś sprawdzi papierową księgę produkcji. Księga zawierała konfigurację; korespondencja łączyła ją z zapytaniem o części.

Przed wspólnym formatem

Producenci z USA stosowali numery identyfikacyjne przed współczesnym wymogiem siedemnastu znaków. Formaty z połowy wieku różniły się długością i znaczeniem pozycji. Daty takiej jak 1954 nie należy traktować jako światowego początku numerowania pojazdów.

Identyfikacja części nadal wymagała informacji producenta o odczytywaniu kodów. Numery Ford i Chevrolet z tego samego roku mogły mieć różne formaty. Rejestry ubezpieczeń, kradzieży i pojazdów musiały obsługiwać te różne ciągi.

1981: siedemnaście znaków i wspólna struktura

ISO 3779 opisuje strukturę siedemnastoznakowego VIN. Przepisy USA wprowadziły stały format dla pojazdów objętych wymogiem roku modelowego 1981. Wdrożenie i szczegóły zależą od rynku i klasy pojazdu; starsze pojazdy i niektóre identyfikatory rynków krajowych nie mają tego formatu. Główne elementy to:

• Pozycje 1–3: World Manufacturer Identifier (WMI), identyfikator przypisanego producenta; sam nie dowodzi miejsca końcowego montażu.
• Pozycje 4–9: sekcja opisowa z cechami określonymi przez producenta. Pozycja 9 jest cyfrą kontrolną według zasad USA; wymagania innych rynków sprawdza się osobno.
• Pozycje 10–17: sekcja identyfikacyjna. Zasady USA określają pozycje roku modelowego i zakładu; te znaczenia nie są uniwersalne na każdym rynku.
• I, O i Q są wykluczone z tego formatu, by uniknąć pomylenia podobnych liter i cyfr.

Co standaryzacja dała branży części

Wspólny format siedemnastu znaków ułatwił przechowywanie, sprawdzanie i wymianę identyfikatorów. Rejestry pojazdów, ubezpieczyciele, policja, aukcje i katalogi mogły wiązać dane z tym samym identyfikatorem. Rozwój katalogów elektronicznych umożliwił przejście od tożsamości do dostępnych danych poprzez VIN.

Obsługiwane wyszukiwanie producenta może pobrać dane silnika, skrzyni, opcji i rynku, pomagając wybrać odpowiednie części. Zakres, brakujące szczegóły, zastąpienia numerów i późniejsze zmiany nadal wymagają sprawdzenia. Zapytania elektroniczne skróciły drogę do zapisów; nie gwarantują natychmiastowej ani kompletnej odpowiedzi.

Co pozostało zależne od producenta

Wspólna struktura nie nadaje każdej pozycji tego samego znaczenia u wszystkich producentów. W granicach obowiązujących zasad kody opisowe mogą różnie oznaczać silnik lub nadwozie. Przeczytaj informacje kodowania producenta dla danego pojazdu.

Podstawowy odczyt interpretuje obsługiwane pola VIN. Wyszukiwanie produkcyjne pobiera osobne dostępne zapisy opcji, zmian produkcji i zastosowania części. Odczyt roku i zakładu również zależy od regionalnych zasad i danych. Katalog w przeglądarce może udostępniać te zapisy, ale nie ustala każdej obecnie zamontowanej części ani nie obsługuje każdego VIN.